Mayada, 48 jaar
Sawiri, Bekavallei, Libanon

“Alsof ik in een nachtmerrie was terechtgekomen”

De 48-jarige Mayada komt uit een buitenwijk van de Syrische stad Damascus. In 2014 werd haar huis gebombardeerd. Ze liep ernstige verwondingen op en moest naar het ziekenhuis voor een amputatie. Intussen leeft ze al twee jaar als vluchtelinge in Libanon, waar ze van Handicap International een prothese kreeg. Onze organisatie helpt haar met kinesitherapie.

Mayada zit op haar bed en veegt haar tranen weg. De glimlach die ze toonde bij de aankomst van het team van Handicap International in haar appartementje, verdween zodra ze begon te praten over de dag waarop haar huis werd gebombardeerd, in januari 2015. “Mijn man, zoon, dochtertje en ik waren thuis. We waren het al gewend dat er vliegtuigen over onze wijk vlogen, vooral tegen de middag. Maar die dag was het nog maar half negen ‘s morgens toen de bombardementen begonnen. Een raket kwam op ons huis terecht. Mijn been was bijna afgerukt. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht, maar besefte niet goed wat er gebeurde … Het leek alsof ik in een nachtmerrie was terechtgekomen.”

Pas in het ziekenhuis hoorde Mayada van een verpleegster dat haar man en dochter gestorven waren. Haar zoon was onvindbaar. Ze ontdekte ook dat één van haar benen geamputeerd was. Maar voor ze al deze traumatische gebeurtenissen goed en wel kon beseffen, werd ook het ziekenhuis gebombardeerd. Alle patiënten moesten terug naar huis. Alleen bleef er van Mayada’s huis enkel puin over. “Ik kon ook niet weg uit de Ghouta, want we werden al drie jaar lang belegerd. We hadden niets meer: geen water, geen elektriciteit, geen geld voor eten …”

Uiteindelijk is Mayada aan deze helse situatie ontsnapt via een ondergrondse tunnel. “Het was een hele kleine tunnel van 1 op 1,5 meter. Ik had op dat moment geen prothese of rolstoel, dus moesten de mensen me de hele weg dragen.” Enkele weken nadien kwam ze in Libanon aan en kreeg ze algauw steun van Handicap International. “We hebben haar een prothese gegeven. Tijdens revalidatiesessies helpen we haar om opnieuw te leren stappen”, aldus kinesiste Cynthia. Intussen neemt Mayada de arm van Cynthia vast. Ze zet een stapje vooruit en durft weer even glimlachen.